เมื่อวันที่ฟ้าเป็นสีฟ้า
จำฉันได้ไหม ฉันคือ..........ถ้าสายตาที่ตรงแน่วและยังมีชีวิต ถ้าผ่าแววตานี้ของ....ออก เธอจะเห็นเส้นวงกลมที่บอกอายุ เส้นวงกลมทุกเส้นคือคราบน้ำตาและรอยยิ้มที่ฉันผ่านมา ช่องว่างระหว่างวงกลมเป็นพื้นที่ซึ่งเตรียมไว้สำหรับความรักของฉัน ซึ่งต้องเป็นหญิงสาวที่สดใสราวกับดวงอาทิตย์ และฉันคิดว่าเธอคนนั้นก็คือ...?....
หลาย วันมานี้ นั่งจ้องต้นไม้ประหลาดต้นนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก เช้าก็มอง เย็นก็มอง ดวงอาทิตย์ขึ้นก็มอง ดวงอาทิตย์ตกก็มอง เว้นทุกห้านาทีกลับมามอง มองชั่วโมงละสิบสองรอบ วันละหนึ่งร้อยสี่สิบสี่รอบ
ต้นไม้ต้นนี้ถูก ตัวตนของคุณที่มีนับจำนวนไม่ถ้วนยึดครองจดหมด ฉันพูดกับคุณทั้งวันไม่หยุด เรียกขานชื่อของคุณแต่คุณไม่ตอบ ฉันเดินวนเวียนอยู่ใต้ต้นไม้อย่างมีหวัง เอาอย่างหนุ่ม ๆ ที่หลงรักสาวเจ้าข้างเดียว สลักชื่อของคุณลงบนเปลือกไม้ ตัวหนังสือที่แกะสลักเบี้ยว ๆ เข ๆ แสนจะอัปลักษณ์ แต่เพราะมันเป็นชื่อของคุณ จึงสวยงามขึ้นทันที ส่วนต้นไม้ก็ยินดีรับรอยแผลเป็นของความคิดถึงเอาไว้ มันยังบอกว่า “มีความคิดถึงที่ไหนบ้างไม่เจ็บปวด ไม่เป็นแผล”
ต้นไม้ก็คือฉัน คนสลักชื่อบนต้นไม้ก็คือฉันอีก เป็นต้นไม้ต้นที่คอยผลิดอกออกผลเพื่อเธอคนเดียว แต่เธอจะให้คำตอบฉันไหม??????
ถ้าหากระหว่างเธอกับ ฉันมีสายใยเชื่อมโยงอยู่ สายใยเส้นนั้นควรเป็นสีอะไร? สีดำคือความแค้นสีฟ้าคือคิดถึง สีแดงคือบุพเพ สีรุ้งคือความรัก...
สมุดบันทึก กำลังจะหมดไปอีกเล่มหนึ่ง
ทุกครั้งที่ใช้จนหมดเล่ม เราจะรู้สึกถึงความสิ้นสุด และรู้สึกถึงการได้เริ่มต้นใหม่
ตัวหนังสือ เส้นสาย รูปภาพ ที่บรรจุอยู่ในนั้น
บอกเล่าเรื่องราวในช่วงเวลาสั้นๆ ที่หนังสือเล่มนั้นค่อยๆถูกใช้
หน้าแรก หน้าแล้ว หน้าเล่า จนหน้าสุดท้าย
มีเรื่องเศร้า มีเรื่องสุข มีเรื่องเครียด มีเรื่องยิ้ม มีคำบ่น มีคำคิดถึง มีวันยุ่ง มีวันว่าง
เมื่อเดินทางมาถึงหน้าสุดท้าย ก็ถึงเวลาบอกลาจากกัน
ฉันกำลังจะขึ้นเล่มใหม่ แต่ไม่ต้องเศร้าใจไป เพราะฉันจะเก็บรักษาเธอไว้อย่างดี
เธอก็เหมือนภาพสะท้อนของฉันในวันที่ผ่านมา...
ทุกครั้งที่ใช้จนหมดเล่ม เราจะรู้สึกถึงความสิ้นสุด และรู้สึกถึงการได้เริ่มต้นใหม่
ตัวหนังสือ เส้นสาย รูปภาพ ที่บรรจุอยู่ในนั้น
บอกเล่าเรื่องราวในช่วงเวลาสั้นๆ ที่หนังสือเล่มนั้นค่อยๆถูกใช้
หน้าแรก หน้าแล้ว หน้าเล่า จนหน้าสุดท้าย
มีเรื่องเศร้า มีเรื่องสุข มีเรื่องเครียด มีเรื่องยิ้ม มีคำบ่น มีคำคิดถึง มีวันยุ่ง มีวันว่าง
เมื่อเดินทางมาถึงหน้าสุดท้าย ก็ถึงเวลาบอกลาจากกัน
ฉันกำลังจะขึ้นเล่มใหม่ แต่ไม่ต้องเศร้าใจไป เพราะฉันจะเก็บรักษาเธอไว้อย่างดี
เธอก็เหมือนภาพสะท้อนของฉันในวันที่ผ่านมา...
ตราบใดที่ยังไปไม่ถึง ก็คงไม่มีวันรู้ แต่ฉันมั่นใจว่ามันจะต้องเป็นสถานที่ที่งดงาม กว้างไพศาลและอุดมสมบูรณ์ ฉันเชื่อเช่นนั้น คุณก็ต้องเชื่อ มิเช่นนั้น หากเราปฏิเสธอนาคตเสียตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้น ยอมแพ้ตั้งแต่ในมุ้ง แล้วมันจะเหลือความสุขอันใดให้ไขว่คว้าได้อีกเล่า
ช่วงหนึ่งที่แสนเศร้า แสนสวย เมื่อเริ่มต้นขึ้นก็ยากจะหยุดมันไว้ พวกเขาเคยรัก เคยเจ็บ รำพึงรำพันปานจะขาดใจท่ามกลางความอ้างว้างหลังแยกจาก
| Downloads: Views: 28221 |   |
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
ขอขอบคุณทุกท่านที่แบ่งปันความรู้ให้เราได้ศึกษา